Saturday, October 31, 2009

::Penang Port Police::

Alkisah.....
Penang Port Police dan saya memang tak ada kaitan...
tapi semalam saya telah diheret sekali oleh en.abah dan pn.mama utk join .....



mula2 segan jugak nak ikut...
tp dsebabkan en.abah telah booking 3 tpt utk dinner mlm tu...
terpaksa la sy menurut perintah....

Sy tahu serba sedikit sejarah en.abah yg merupakan 1st batch x-penang port police
tp secara total..sejarah en.abah waktu d penang port sy tak arif sgt...
so sy ambil kesempatan ni utk kenal kwn2 en.abah & arwah mak ....
mesti nostalgia kan =)

setibanya di perkarangan Safira Club, Seberang Jaya ...
sy dah dapat rasakan suasana "reunion" yg sebenar...

amat la mengharukan...
bila ada satu sesi perjumpaan teman2 yg dah berpuluh thn tak jmpa
ada yg dtg bertongkat, ada yg berada atas kerusi roda...mcm2 keadaan....
sy sempat snap beberapa reaksi wajah gembira en.abah bila bertemu kwn2 lama.....
jom kt tgk ....



























::en abah berbaju batik kaler hijau pucuk pisang kekuningan...::
*kaler baju dah tak clear sebab lampunya cerah yang amat...


Betulkan...en.abah nampak happy sgt...
alhamdulillah...sy pun tak kurang happynya...
dalam melayan rasa happy + terharu... br sy tahu...
ada kwn2 arwah emak yg tak tahu yg emak dah meninggal....
ramai yang terkejut bila tgk en.abah dtg bersama pn.mama...

Dah 11 tahun arwah pergi....
maknanya dah 11 tahun @ lebih en.abah dah terputus hubungan dgn kwn2nya
x penang port police....
nsb baik ada j/kuasa yg anjurkan dinner ni...
kalau tak ...msg2 akan trs bw haluan msg2
tanpa sedar ada satu ikatan ukhwah yg amat indah dkalangan mereka...feel'in la pulak

dinner hbs jam 00.00....hehe 12 tgh mlm la.....
walaupun letih....sy tak kisah .. .
sbb sy dah menghappykan en. abah.....=)

oppsss lupa pula...sy tak enterframe diri pun dlm entry kali...
dedicates...special for my beloved..en abah=)

*entry ni ditaip pada 2.23pm hr sbtu...
sila abaikan setting date & day entry ni...kdg2 blog ni ting tong sket...huhu

::regards::

Tuesday, October 27, 2009

::Happy Birthday ::

video

Video di atas sy siapkan sebelum mata sy sakit...
Khas buat teman2.....kalian inspirasi abadi saya....
special dedication ....
To my best friend Fatin Nadzirah...
Happy birthday dear *28.10.2009*....hope our frienship is never end...
thanks for being a part of my life ....

::with love::


Monday, October 26, 2009

::My Eye::

Kenapa entry ni tajuknya my eye?
kenapa satu mata je?....hmmmmm
ini jawapannya......










::1 mata sihat & 1 lg mata yang bengkak + sengal::

Bangun je pg td...mata sebelah kiri sy dah tak boleh buka...huhu
amat sakit sekali...
bila ada gelembung jernih dlm mata tu....
sepatutnya pg ni sy perlu hadiri kursus aset di BTPN Pulau Pinang,
tapi disebabkan sebelah mata sy tak boleh buka...
tak tentu2lah sy tak boleh nak drive....
so sy ambil keputusan utk pergi hospital dulu buat check up...

di hospital...Dr buat conclusion....
"U ada alergik, and I tak pernah jumpa kes mcm U"
aduihh...alergik ape pulak la....
"so u kena datang semula utk refer dgn pakar"
hmmm...sy angguk je la...
"i will Dr...."

dan kesudahannya...


::sy terima 2 dos injection dari Dr::

sy akan refer dgn pakar nanti...
tp bukan minggu ni sebab jadual sy dah pack....
moga2 tak ada alergik yg merbahaya...huhu

::regards::

::Mixed Marriages::

Alhamdulillah selesai sudah satu beban yg ditanggung....
Saya dah selesai ujian lisan di USM semalam...
walaupun keputusannya agak kurang baik..sy tetap bersyukur...
sy masih tergolong dlm golongan pelajar yg lulus...

nak tahu tajuk oral sy?

"Talk about Mixed Marriages"

Dan dgn tajuk itulah jugak..lidah sy kelu utk berbahasa....
Bayangkan dalam tempoh seminggu sy banyak prepare tentang topik
yg berkaitan dgn education, health, fitness, english language & environment...
tiba2 keluar soalan tentang "KAHWIN CAMPUR"
Allah je yg tahu perasaan sy waktu tu....
memang dah nasib sy agaknya.....insan yg belum kahwin ni...
keadaan ni mengingatkan sy pd pengalaman2 lps

pengalaman sy...
hadiri interview untuk jawatan S27 Pembantu Hal Ehwal Islam...
seingat sy...dah 3 kali sy dipanggil untuk jwtn S27 tu....
dan dalam setiap interview itu jg...
paling sikit 2 soalan tentang nikah kahwin pasti ada...
tahun ni oral sy pulak berjangkit dgn virus "kahwin" ni....
huhu....serius...sy hanya boleh bg point2 penting je....
setakat bagi meaning marriage & mixed marrige tu boleh la...
ada la jugak 1-2 point yg terkeluar..tp agak tersekat2...
tuhan je yg tahu....sy dah fobia dgn isu nikah kahwin ni....
ape pun yg jadi....sy dah tak nak toleh belakang....
kira syukur la tu...hasil gorengan sy lulus jugak....
ada jg kwn2 lain yg tak bernasib baik...
ada yg dpt tajuk baby dumping la, domestic violence la ...
dan ntah apa2 lg la...
biarla yg lepas tetap lepas...cuma ...sy tak tahu ...
bila la isu nikah kahwin ni tak jadi igauan ngeri pd sy lagi...
huhu.....

::regards::

Saturday, October 24, 2009

::entry pendek::

Sorry tak sempat update blog....
sy terpaksa siapkan semua keje2 penting di pejabat...
sbb minggu dpn kena kursus lg...

esok sy akan hadapi ujian lisan di USM,
24.10.2009 ~6.10 pm @ USM, Penang
doakan ye....
rasa otak kosong...tak sempat study banyak...

sy akan update lepas segalanya selesai ...
i.Allah.....

::regards::

Monday, October 19, 2009

::Kita Ibarat Tempayan Retak::

Artikel dipetik dari laman ; iluvislam.com


Seorang pengangkut air memiliki dua tempayan besar

di mana kedua-duanya tergantung pada hujung pengandar di bahunya.

Satu daripada tempayan itu retak, sedangkan yang satu lagi tidak.

Jika tempayan yang tidak retak itu selalu dapat membawa air penuh

setelah perjalanan panjang dari mata air ke rumah majikannya,

tempayan yang retak itu hanya dapat membawa air setengah sahaja.

Selama 2 tahun, hal ini terjadi setiap hari.

Si pengangkut air hanya dapat membawa

satu setengah tempayan air ke rumah majikannya.

Tentu sahaja tempayan yang tidak retak merasa bangga di atas prestasinya

kerana dapat menunaikan tugasnya dengan sempurna.

Namun si tempayan retak yang malang itu merasa malu sekali

di atas ketidaksempurnaannya dan merasa sedih

sebab ia hanya dapat memberikan setengah dari kemampuan yang ia miliki.

Setelah 2 tahun tertekan oleh kegagalan pahit ini,

si tempayan retak itu berkata kepada si pengangkut air;

" Saya sungguh malu pada diri saya sendiri dan ingin memohon maaf. "

" Kenapa? " tanya si pengangkut air.

" Kenapa kamu berasa malu? "

" Selama 2 tahun ini saya hanya mampu membawa setengah air

daripada yang seharusnya dapat saya bawa

kerana adanya retakan pada sisi badan saya.

Ini membuatkan air yang saya bawa bocor sepanjang perjalanan ke rumah majikan.

Kerana kecacatan itu saya telah membuatmu rugi " , kata tempayan retak itu.

Si pengangkut air berasa kasihan kepada tempayan retak,

dan dalam belas kasihannya, dia berkata ;

" Jika kita kembali ke rumah majikan esok,

aku ingin kamu memperhatikan bunga-bunga indah di sepanjang jalan. "

Benar, ketika mereka naik ke bukit, si tempayan retak memerhatikan

dan baru menyedari bahawa ada bunga-bunga indah di sepanjang jalan

dan itu membuatkannya sedikit terhibur.

Namun pada akhir perjalanan ia kembali sedih kerana

separuh air yang dibawanya telah bocor.

Tempayan retak itu kembali meminta maaf

kepada si pengangkut air atas kegagalannya.

Si pengangkut air berkata kepada tempayan itu;

" Apakah kamu memperhatikan adanya bunga-bunga indah

di sepanjang jalan di sisimu

tapi tiada bunga di sepanjang jalan di sisi tempayan yang tidak retak itu?

Itu kerana aku telah menyedari akan kecacatanmu itu dan aku manfaatkannya.

Aku telah menanam benih-benih bunga di sepanjang jalan di sisimu

dan setiap hari jika kita berjalan pulang dari mata air,

bahagian kamu yang retak akan mengairi benih-benih itu.

Selama 2 tahun ini aku telah memetik bunga-bunga indah itu

untuk menghias meja majikan kita.

Sesungguhnya tanpa kamu,

majikan kita tidak akan dapat menghias rumahnya seindah ini. "



Kesimpulan dari kisah ini....

setiap daripada kita memiliki kekurangan dan kecacatan tersendiri.

Kita semua adalah tempayan retak.

Di mata Allah yang Maha Bijaksana,

tidak ada yang terbuang atau dibazirkan secara percuma.

Jangan takut akan kekurangan kita tetapi kenalilah kelemahan kita.

Ketahuilah, di dalam kelemahan setiap orang,

terselit kekuatan yang kita belum temui.


*Renung2kan....


::regards::



Saturday, October 17, 2009

::Minggu yang meletihkan....::

Lamanya tak post entry....
bukan tak nak menulis dlm blog ni...
masa yang pack buat sy hilang arah kejap...
4 hr sy berbengkel di head office,
pening kepala pun ada bila kena buat kerja yg tak pernah sy buat....

secara peribadi, sy tak kisah utk belajar buat kerja2 yg sy tak pernah buat,
at least sy belajar sesuatu yg baru dlm hidup sy...
malangnya sy rasa otak sy mcm di 'blend' minggu ni...
mungkin sebab bertukar suasana kerja kot...
tak pernah sy rasa tertekan sebegini...
nak kata kerja yg sy buat tu susah ..tak jugak...
sy pernah bekerja dgn team kualiti jabatan...utk persijililan ISO,
bekerja sampai tahap rasa tak jejak tanah....memang teramat sibuk
pukul 1 pagi masih di pejabat siapkan fail2 untuk diaudit...
waktu tu tak timbul rasa tension...sebab setiap pegawai @ staf tahu peranan msg2...
tp kali ni walaupun masalah hanya sebesar kuman,
sy rasa teramat susah utk handle....

susah utk sy describe di sini,
adat la kan ragam manusia pastinya pelbagai...
sy perlukan masa utk terima suasana kerja yg dah berubah 100%
sy cuba kawal diri, tp adakalanya sbr sy tercabar....
sy tak suka bertikam lidah dgn org...tp bila keadaan terdesak..sy perlu lakukan ...
penyudahnya sy sendiri yg menangis....

Ketenangan dan Kebahagiaan itu adalah hembusan bayu dari langit…

ditiupkan ia ke dalam hati orang yang beriman...

mereka tetap teguh di kala orang lain hanyut,

mereka tetap yakin di kala orang lain penuh keraguan,

mereka tetap bersabar di kala orang lain merungut ;

dan mereka tetap tenang di kala orang lain runsing...

Yakinlah sesuangguhnya...

Allah Maha Pengasih, Maha Pengampun lagi Maha Penyayang


Tuhan,
berikan sy ketenangan itu........

::regards::

Monday, October 12, 2009

::Cerita Hari Minggu::

Cerita yg agak ketinggalan.....
hari Sabtu lepas sy menapak ke USM...

jadi minah buku la kunun...hehe..insaf sekejap coz minggu depan sy ada oral test...
sebenarnya buat syarat je tu...nak menyedapkan hati...
ye la rasa terkejut jugak bila baca syarat2 oral test tu...

1) tak boleh bawa pen / kertas
2) pelajar perlu bercakap dalam tempoh 5 minit mengikut topik yang diberikan
3) oral test ni 20 markah daripada keseluruhan paper english 300 sy thn ni

3 perkara ni buat sy tak tidur lena...tak boleh bw kertas..
maknanya sy kena bercakap secara spontan...
alahai...Dr George..nampaknya oral test Dr ni lebih susah dr MUET...
huhu...takotnye....
ape pun yg bakal jd...sy akan tetap cuba yg terbaik...*cm jawapan budak AF je..hehehe

ok lupakan kejap bab oral test tu...

banyak keje yg sy dpt buat bila menapak dalam USM ni...
pinjam buku, cari bahan assingment,buat discussion projek pengurusan...
dan yg paling best dan aktiviti wajib saya & k.ta adalah...............
bg makan ikan dan kura2 dalam tasik USM...;)
amat best sekali...
tenang sgt rasanya...
waktu cubit2 roti utk ikan & kura2 sy & k.ta selalu ckp.....
"ikan....kura2 doakan kami lulus exam ya..."
(sambil memberi makan ikan2 tasik USM yg sentiasa kelaparan)

hehe....bunyinya cam lucu je....
tp
hakikatnya aktiviti mcm ni la yg rilekskan minda...
tenang...segar....hilang sekejap masalah2 yg dipikul minda....

selesai bg ikan dan kura2 makan sy ambil kptusan utk terus pulang ke rumah...
masa sy melalui jambatan pulau pinang keadaan agak mendung
dan cuaca mcm nk hujan...
ada sesuatu yg sy sempat snap pada kepulan awan yg mendung waktu tu..
awan dilangit seolah2 menurun ke bawah...kelihatan spt asap yg byk...
mula2 sy sangka jerebu..tp kepulan seperti asap @ awan tu makin lama makin jelas...
sy mula rasa tak sedap hati...
dah la berada dtgh2 lautan..kalau apa2 jd...
nauzubillah....
akhirnya segala kegusaran sy terjawab bila sy selamat merentasi jambatan...
rupa2nya kepulan asap @ awan tu adalah hujan yang turun dgn amat lebat sekali ....
di kawasan seberang perai....
Maha Suci Tuhan....dia berkuasa atas segalanya....

di bwh sy sertakan gambar
yg sy curi2 snap smbil bw kereta...*jgn sesekali tiru cara sy...hehehe
mungkin gambar ni tak berapa clear ...
tp sy rasa anda semua boleh nampak kalau perhatikan betul
2



lihat pada awan yg menyerupai asap shj.. sila abaikan tulip yg sdg menari2 itu


fokus pd awan yg gelap dan perhatikan kebawah mengarah ke kanan...
anda akan nmpak seperti kepulan asap yg byk.....


sama2 la kita fikirkan..
mcm2 petunjuk Allah pd kita sekarang...
Sememangnya kita tahu Dia yang Maha Berkuasa atas segalanya...
mungkin fenomena2 sebegini blh sedarkan kita...
insan yg selalu alpa & leka dgn kesenangan sementara anugerahNya....

fikir2kan ......

::regards::


Saturday, October 10, 2009

::Bersangka Baiklah Kepada Tuhan::


Dipetik dari laman web iluvislam.com

"While people sleep, we work. While people work, we work ahead,"
Saya tidak akan lupa kata-kata itu.


Ianya terucap kira-kira 15 tahun lalu oleh pengetua kolej,
Mr. PMS Jassal ketika saya menekuni pengajian A-Level,
jurusan undang-undang di Juara Academy College di ibu kota.


Waktu itu, saya adalah pelajar Melayu tunggal dan 'tunggul'
dalam kelas seramai 30 orang itu. Berkecamuk fikiran
pada hari pertama saya mendaftar. Masakan tidak,
sudahlah 'solo' ditambah pula dengan 'sepatah haram'
saya tidak memahami apa yang diajar.

Bukan sehari tetapi berjangkit sehingga lebih sebulan!

Tidak cukup dengan itu, saya sering menjadi bahan ketawa
rakan-rakan sekelas dan pensyarah lantaran kegagalan saya
untuk membuat 'presentation' jauh sekali untuk mendapat
tempat teratas dalam carta kelas.


Lebih menambahkan pedih dan pilu di jiwa,
apabila ada seorang pelajar 'best student' dalam kelas mencabar
sambil menghunuskan jari telunjuknya tepat ke muka saya.
"At the end of the day, nobody can touch me, especially you!"
katanya pada saya, terkelipot-kelipot malu.


Seorang pelajar wanita pula, bertaruh untuk menjamu saya makan
di hotel lima bintang, sekiranya berjaya mendapat keputusan cemerlang.


Saya percaya, dia berani bertaruh kerana yakin
yang saya tidak akan menggapai bintang.
Betul-betul menghinakan.


Kawan-kawan seperti Manoj Kumar, Manimaran, Azman Sagau
dan Ronnie menenangkan saya. Mereka memberi perangsang
dan selalu membantu, apa yang saya tidak tahu.


Setelah enam bulan berlalu di kolej itu,
saya sering bertemu dengan pensyarah Baljit Singh Sidhu
untuk mendapat 'evaluation' atau penilaian ke atas prestasi
pengajian saya selama ini dan seperti yang dijangkakan
jawapannya cukup mendukacitakan.

"Aaa...don't worry. Bottom line, you boleh pass...,"
katanya tergesa-gesa. Sedih. Bukannya pangkat A, B atau C
tetapi sekadar lulus cukup makan sahaja..



Suatu malam, ketika gelisah untuk melelapkan mata
dan merawang masa depan yang kabur,
tertangkap kalimah kudus dari ibu tercinta
sebagai kata-kata azimat ketika menjejak kaki di ibu kota
untuk menuntut ilmu.


"Mak tak boleh tengok dan jaga anak mak setiap masa.
Mintalah Allah supaya jaga dan selamatkan anak mak.
Jika susah, mintalah pada Allah, pasti Dia perkenankan.
Percayalah..."kata Azizah Jasin,
ibu tercinta kepada saya sambil memetik bait-bait ayat kalimah tuhan.


"Dan Tuhan kamu berfirman:
"Berdoalah kamu kepada-Ku nescaya Aku perkenankan
doa permohonan kamu."
(Surah Ghafir ayat 60)


Saya bingkas, lalu mengerjakan solat dua rakaat.
Tewas, akhirnya air mata basah di hujung sejadah.


Mulai hari itu, saya tidak menoleh lagi.
Saya berusaha sedaya dan sekuat mungkin.
Kamus sentiasa di sisi, tiap kali saya membuka buku.
Buku seperti English Legal System, Constitutional Law,
Jurisprudence setiap helaiannya saya ulangi sampai lapan kali!

Malah, saya hantar tugasan-tugasan dan 'asignment'
berkajang-kajang kepada pensyarah untuk disemak,
bertanya soalan-soalan bertubi-tubi sehingga kelihatan
'membosankan' bagi mereka.


Saya kemudian beranikan diri bercakap di khalayak, walaupun
'broken English.' "Apa nak malu, janji saya maju.
Biar mereka ketawa atau sendawa, janji saya berjaya,"
getus hati cuba menceriakan hari.


Waktu itu, barulah saya tahu, doa dan kerja keras (rajin, usaha)
adalah pembuka jalan kejayaan.
Mungkin ini ayat 'cliche' atau 'stereotype'.
Hakikatnya hidup ini tidak ada yang 'short cut'.


Selepas doa itu, setiap apa yang saya pelajari, hafal dan faham
datang dengan begitu mudah.
Dikenal ketika senang, dilupa ketika susah

"While people sleep, we work. While people work, we work ahead,"
kata Jassal masih terngiang-ngiang di telinga saya...


Dan di saat saya menjalani proses lipat kali ganda usaha,
baru saya tahu,
kerajinan orang Cina dan orang Putih atau kaum-kaum lain
membuatkan mereka berjaya.

"Allah tidak membebankan seseorang itu melainkan
mengikut keupayaannya. Baginya apa yang diusahakan
dan ke atasnya akibat apa yang diusahakan." (Surah Al-Baqarah: 286)


Begitu juga dengan surah Ar-Ra'ad (ayat 11):
"Sesungguhnya Allah tidak akan merubah nasib suatu kaum,
melainkan kaum itu sendiri yang merubah nasibnya."


Ya, saya yakin doa akan dimakbulkan Tuhan.
Usaha gigih dapat balasan setimpal.
Tak kira siapa, Melayu, Cina, India dan Mat Salleh
juga akan dapat balasan, jika usaha lebih.
Bukan masalah otak.


Dulu ketika mengerjakan umrah,
saya pernah berdoa yang 'bukan-bukan' di depan Kabaah.
Ketika itu, tahun 1990 usia saya menjangkau 16 tahun.
Akibat terlalu obses dengan cerita-cerita aneh, mistik
dan misteri di Makkah dan Madinah,
saya mula memanjatkan doa,untuk melihat bukti kuasa Tuhan.


"Ya Allah, jika benar makbul doa di sini, hilanglah seliparku."
Begitu dangkal doa saya dan cuba menguji Tuhan.


Sebelum itu telah saya sorokkan selipar buruk
di suatu sudut di pintu masuk Masjidil Haram.
Ringkaskan cerita,
Tuhan makbulkan permintaan saya yang pendek akal ini.
Hilang selipar saya, walaupun ianya buruk.


Dan lebih parahkan lagi keadaan, selipar saya hilang
setiap kali saya beli yang baru,
dan berlanjutan selama enam hari!
Mengelabah, pucat dan panik saya dibuatnya.


Saya cuba menyembunyikan peristiwa itu daripada ayah saya,
yang mula kehairanan apabila setiap hari,
tiap kali pulang daripada masjid meminta 5 ke 10 Riyal
(lebih kurang RM 5.00 ke RM10.00).
Tujuannya hanya untuk membeli selipar baru.


Pernah sekali, saya berkaki ayam dari Masjidil Haram
pulang ketempat penginapan sambil ditertawakan orang Arab
yang lalu lalang. Apa boleh buat, itu balasan Allah,
pada saya yang mulut celupar.


Dua hari terakhir di Makkah, saya berteleku di depan Kabaah,
memperbaharui doa semula dengan penuh rasa insaf..


Sejak doa itu, selipar saya tidak hilang lagi.
Ya, Allah sentiasa selamat dan perkenankan doa saya.
Begitu juga yang orang lain.
Berusaha dan mintalah, percayalah Allah tidak mengecewakan..


Alhamdullillah,
tidak menghampakan apabila Allah kabulkan juga doa saya
untuk melintasi peperiksaan A-Level yang diduduki.
Walaupun usaha tidak setara mana, tetapi kuasa Allah
mengatasi segala-galanya.


Ketika keputusan A-Level diumumkan, saya sedang 'bercuti' dan
'mengaji' di sebuah sekolah pondok di selatan tanahair.
Manoj dan Manimaran menghubungi saya melalui telefom awam.
Masa itu tidak bercambah lagi, telefon bimbit.


"Congratulations! You and Patricia are the best student in the college.
Come drop by, take your exam transcript," ujar Manoj.
Barangkali kedua-duanya kini sudah bergelar peguam.


Keesokannya saya sudah terpacak di kolej
di Jalan Hang Lekiu,Kuala Lumpur untuk mengambil keputusan
dan teka apa yang berlaku?


Pensyarah dan pengetua mula mengerumuni.
Menawarkan biasiswa untuk melanjutkan pelajaran
dan melahirkan pujian berguni-guni.


Yang menghunus jari telunjuk ke muka,
yang bertaruh untuk menjamu selera dan
yang gelak ketawakan saya, hilang entah ke mana.


Ya, kita dikenang dan dikenal ketika di puncak.
Diapung, diangkat dan dijulang ketika senang.
Namun ketika susah, pahit dan payah, siapa pun tidak tahu...
malah menjarakkan diri,
kata benak saya melihat watak-watak yang ada di depan mata.


Biarlah..
Ya, akhirnya bila kita berusaha, berdoa dan bersabar,
nescaya Allah perkenankan dan selamatkan kita...percayalah.


"Dan berikanlah berita gembira bagi orang yang bersabar."
(Surah al Baqarah ayat 155)

Wednesday, October 7, 2009

::i'm back::


Hampir seminggu sy tinggalkan blog ni ..tanpa sebarang entry…

Bak kata Cu Syikin …dah bersawang..huhu

Alhamdulillah ….

Senggang masa rehat yang sy ambil tak panjang ..

Everything dah kembali tenang... syukur sgt…


Segalanya mula terlerai bila sy dah mohon maaf dgn abah pagi tadi…

Sy mengharapkan keadaan akan kembali tenang spt biasa…

Org lain dah bermaafan di pagi syawal…

Saya ni ketinggalan gerabak keretapi nampak gayanya…

Anak bapak…adatla…

Pasti ada satu dua perkara yg tak kena …tapi alhamdulillah…

Walaupun ada sedikit salah faham ..

Sy tak akan meninggikan suara dgn abah ..

Atau melawan cakap abah…itu bukan sy..

Selalunya kalau ada perkara yg tak memuaskan hati,

sy lbh suka diamkan diri …

Abah pun tahu…anak dia yg sorang ni ada ketul emas dalam mulut…

Walaupun kaki bersembang… pot pet sana pot pet sini…

Tapi untuk menjawab atau berbalah dgn org… sy tak suka…

Melainkan kalau berada dalam keadaan tekanan yg terlampau …

Mungkin sy akn pertimbangkan utk beri feedback, utk pertahankan diri…


Rasa tenang melangkah ke pejabat hari ni….

Walaupun air mata jd peneman sejak 2-3 hr lepas…

Sy rasa sy dah sampai ke garisan pengakhirannya…

Apa yg berlaku sepanjang syawal tahun ni…

Akan sy pahatkannya sebagai satu kenangan & pengajaran…


Bingkisan buat seorang teman…

Sy doakan anda bahagia dengan pilihan anda…

Dan sy redha dgn segala ketetapan Yang Maha Mengetahui dan Maha Penyayang…

Sy juga doakan …

Kebahagiaan yg menjadi milik anda...

Akan membenihkan juga kebahagiaan dihati saya…walau haluannya berbeza...


Moga ada kekuatan dalam hati yg kerdil ini…

Untuk sy teruskan perjalanan hidup…yg sy sendiri tak tahu bila penghujungnya…

Sy akan terus melangkah …

Melangkah untuk terus mencari erti ketenangan & kebahagiaan..…



::regards::




Thursday, October 1, 2009

::Berehat seketika.....::

Cepatnya masa berjalan…dalam tak sedar dah 12 syawal hari ni…

Dan dalam tak sedar juga dah mcm2 terjadi dalam tempoh 12 hari beraya….

Ada suka.....

Ada duka.....

Ada pedih.....

Ada luka.....


Hati sy dah dicalit dgn pelbagai warna….

Dan sy rasa ....sy tak mampu untuk melakarkan warna2 itu di sini….

Sy perlukan masa untuk mencari ketenangan…

Sy nk berehat …

Berehat dr menulis blog ni untuk seketika…

Sampai masanya sy akan kembali…

Kembali untuk menceriakan sisa-sisa hidup ini..…


Pastinya sy akan rindu untuk bercerita…

Bercerita dengan insan2 yg sudi menggembirakan hati sy…

Moga kita dapat berjumpa lagi…..i.Allah…


Wahai pemilik nyawaku
Lemahnya diriku ini
Berat ujian dari Mu
Kupasrah semuanya kepadaMu


Tuhan baru kusedar
Indah nikmat cinta & ketenangan itu
Tak pandai aku bersyukur
Kini yang ku harap hanya cinta dan rahmat dariMu


Kata-kata cinta terucap indah
Mengalir berzikir di kidung doa ku
Duka yang kurasa
Biar jadi penawar dosaku


Butir-butir cinta air mataku
Terlihat semua yang Kau beri untukku
Ampuni khilaf dan salahku selama ini
Ya Illahi muhasabah cintaku


Tuhan kuatkan aku
Lindungiku dari putus asa
Jika aku harus mati
Pertemukan aku dengan Mu….


::MHMY::

::Catatan Seorang Teman::